Natural Born Killers

Hikâye anlatıyorum gözlerim kapalı.

İlk sahneden itibaren aklınıza gelen tek bir şey var. Quentin Tarantino. Acaba filmle bir alakası var mı? Durmuyor; durmadıkça da artıyor. Yönetmen Oliver Stone, ve Senaryo Quentin Tarantino ve … . Sizi bir Tarantino filmine davet etmek en büyük isteğim olsun. Ben bu isteği gerçekleştirmek amacıyla size iki adet bilet alayım. Filme girelim ve izleyelim. Çıktığımızda, siz Tarantino izlediğinizi bilecek ama geri kalanın farkında olmayacaksınız. Evet, bu Oliver Stone imzalı karmaşa “olmamışlığı” (en kibar tarif).

Kadro tamam mı, kuzeni çağarayım mı?

Filmin oyuncu kadrosu bir elin parmaklarından fazla başrol adayı içeriyor. Bu roller iyi dağılmış mı? Evet. Film boyunca süren karmaşıklıkta, üst düzey bir performans sergiliyorlar. Ve bu performansları karakter rollerindeyken veriyorlar. Yani 15 dakikalık “yardımcı” olarak tanımlanacak bir rolde buldukları halde, hikâyesi olan bir karakter oluşturuyor ama hikâye üzerine (hikâye ile) değil sonuçlarına oynuyorlar. Bu kadar oyunun arasında, kısa zamanlı performansları ve kısa sürede yapabildikleri ile dikkatimi çeken iki oyuncu Tommy Lee Jones ve Robert Downey Jr. oldu.

Bir Yeni Mesaj

Ana tema ve soru, çok eskilere dayanan bir konu. Eski derken, ilk öldürme eylemine kadar. İnsan doğuştan gelen bir dürtü sonucu mu kendi varlığının parçasını öldürür? Yoksa bunun nedeni ölüm, öldürmek ve başka bir şey midir? Bu sorunun cevabı verilirken film de aynı zaman da hoşuma giden şu soru soruluyor: Öldürmek hakkında konuşmak için, birini öldürmek gerekmez mi?

Sevgi ve saygılarımla.

(“Harika ötesi” şarkılar seçilmiş film için. Soundtrack’e bakmakta fayda var.)

To Montauk

"Sigaradan yanmış gırtlağım, koyu kahve içen, düzensiz uyuyan bir yaratığım. sabahları 1+1 evimden kalkar, yıllar önce alınmış arabama binerim. İşe gitmek ve geri gelip hazır yemeğimi yemektir amacım. Düzenli, tertipli kimseyle kesişmeyen hayatım."

"Saçlarımı altın rengine boyadım. Yeni hayatımın ilk günü. Çalışmam lazım yeni hayatımın ilk gününde. İşe giderken yanımda düşünce işaretlerini taşımalıyım. Yeni hayatımda kopmamalıyım işaretlerden. Ne zaman dip boyam gelir endişesinden uzakta kalmalıyım. Yeni hayatım saçımla başlar. Çılgın değil özgürüm."

Ne zaman, ne kadar zaman geçti de keşke demedik biz. Ne kadar zamandır yaptıklarımızdan pişman olmadık? Düzenimizden pişmanlık. Çılgınlıklarımızdan ve özgürlüklerimizden.
İlk zaman makinesi tasarımı fikri ile beraber, ilk olarak dinozorlar fikri gelir aklıma. Yaptıklarımı değiştirme fikri gelmez. Zaten geçmişe müdahale yasaktır, kötü sonuçlar doğurur.
İşte tam burada son iki yüz dönülürken aklımıza yeni bir şey geldi. Silmek. Silebilmek. Ya da silebilen biri. Herhangi bir şeyi silmek fikri, evrim geçirmeyeceği anlamına gelmez. Elbette ki bu fikir yeni bir kapıyı açmaya ya da silmeye dönüşebilir. Filmde burada başlıyor benim için. Kısa bir süreyi silmek. Ama bu silme fikrinin erdem tarafını işleme ve sonuçlara bırakıyor.

Hafızayı silmek ne kadar doğru (ne kadar yanlış?) sorusu bir yana; yaşanmışı silmekten vazgeçmek fikri de ortaya çıkıyor. Tabi bu fikirler ortaya çıktıkça silinenin ne olduğu aynı yaşanmışlıkların yaşanabilmesi, karşılaşabilmek veya bu olayları herkesin silmesi.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind içinde soru işaretlerini az tutan ve sizin için ilginç bir şekilde cevaplayan bir film. Zaten sloganı “her şeyi unutursun, peki ya aşkını" şeklinde gelince sizde de bir soru cevap bütünlüğü oluşuyor.

Filmin başrollerini paylaşanlardan Jim Carrey’i; yansıttığı mutsuz ve sıradan insan tiplemesiyle çok beğendim. Ama bu tiplemesiyle.  Kate Winslet tercihinde ise biraz takıldım. Keza Kate Winslet, rol için "ağır kaçmış" ifadesini neredeyse film boyunca kullandığım gerçeğini saklayamam. (Kendisi ne kadar “ağır” olsa da Akademi Ödülü adaylığını kapmış.)

Soruları kendinizde cevaplamak isterseniz; hakkınızdır. Fakat en azından bir kere izlenebilecek güzel bir film.  Tabi Memento’dan önce izlememeniz koşulu ile.
Filmin adını aldığı dizeleri yazmak borcumdur, sanırım.

Sevgi ve saygılarımla.

Unutulan dünyadan, dünya unuturken.

 Lekesiz zihnin sonsuz ışığını.

 Her dua kabul olunmuş ve her istek bırakılmış.

Alexander Pope